Continuará ...

O que os cativos non pensaron foi que na cidade agardábaos mais sorpresas, a cidade atopábase de festas e, como non, non podía faltar as atraccións.

O pai dos cativos deixara moi bos amigos o seu paso pola cidade, que o quería moito.

O día parecía que prometía moito, pois os cativos o poder ver todo aquelo era todo un primor.

O día acababa de comezar, e para Uxía máis, pois moi caladiña e sen perder ollo do que o lonxe estaba vendo dixo:

- ¡Xan! -.

- ¿ Que queres Uxía ? - respondeu Xan.

- ¿Ti ves o que eu estou vendo? - díxolle a cativa toda alporizada.

- ¿ O que Uxía ? -.

- Uns burriños - dixo ela toda chea de razón.

- ¿Uns burriños? ti tamén, ti tes cada cousa ¡non muller!, o que ti ves non son burriños, son ponis -.

- O que sexan, eu vou a velos, ven anda, ¡ven comigo! -.

- Vou – rematou Xan.

Para Uxía o poder ver aqueles animaliños no medio daquela troula estaba que non o creía, pois a ela parecíalle que so os había na aldea. ¡Quen fora cativo! ...

- Papá, se me deixas eu quería dar unha volta -.

- ¿ No que, Uxía? -.

 Neso ho! – sinalaba a pequena.

- Pois non sei - dixo o pai.

Quen diría que aquelo ía espertar tanto fervor na cativa.

Para Xan e Breixo as súas inquedanzas ían por outro lado, os ferranchos como que si.

O final da xornada, case estaba ao chegar pero son tantas as cousas para ver que nin deso se decataron  ...

MARIA

... o pai de Xan, antes traballaba en Astano e agora estaba parado, para sorpresa dos cativos, levounos o peirao para coller unha barca, que os levara á Coruña, eles estaban inquedos pola Marola, “quen pasa a Marola pasa a mar toda”, os castelos da Palma e San Felipe, que lles facía evocar tempos pasados de corsarios e piratas, entrando cautelosos pola ría e desde as troneras dos castelos lanzaríanlles frechas e cañonazos e sempre gañarían os de Ferrol.

 E cando chegasen á Coruña collerían o tranvía que atravesa todo o paseo marítimo e irían ver a Casa dos Peixes e comerían unha hamburguesa e á volta estaríalles esperando A Marola ...

marixela

Felices e impacientes, pola hora que era, os tres rapaces volveron a súas casas para cear e descansar, así recuperarían forzar e poderían vivir unha nova aventura ao día seguinte.

Pola mañá cedo, de súpeto, ...

Alejandra

- ¿Tes medo Xan? - preguntoulle Uxía.

- Non, teño frío - respondeulle Xan, pero el era que estaba a pensar que seu curmán caerá no río e non quería preocupar a cativiña ...

Uxía ía canturrexando unha canción, desas que fan chorar so de escoitala.

Xan empezou a dicirlle:

- Cala ruliña que poden escoitarnos os peixes e asústanse - Xan aguantaba as ganas de chorar pensando si seu curmán caera no río pero non llo quería facer saber á cativa que se podía asustar.

Xan era un neno moi responsable a pesar dos poucos anos que tiña, só contaba 12, e a súa tía deixáballe a seus curmáns todas as tardes para que os coidara mentres ela ía traballar a un restaurante. E nunca, desde facía 6 meses que estaba coidando deles, lle pasou nada, el estaba que tronaba polo seu curmán.

De repente empezou a chover e Uxía berraba. Xan correu debaixo de un carballo para abrigarse e non mollarse.

- Que sorpresa Xan! Mira quen esta aquí – descubría a pequena.

Era Breixo, con cara de medo e todo acurrucadiño.Xan empezou a dar saltos de alegría, xa non lle importaba mollarse, e mirando para o ceo reza:

- Grazas avoíña de Breixo! - que contento estaba.

Agora xa non lle parecía tan descabezada a charla de Breixo ca súa avoa, xa estaba a pensar nos milagres.

De camiño para a casa ía ensimismado cos seus pensamentos e non se decatou que estaba cerrando a noite.

(...)

Lucía   

Breixo naquel intre baixou do carballo paseniñamente pero non foi cara o seu curmán nin xunto a Uxía que seguía coma se nada brincando e xogando arredor da fonte.

Xan volveu berrar:

-Breixo!! ¿A onde vas agora?

Breixo non fixo caso.Tiña  a súa ollada perdida, un sorriso de felicidade que Xan nunca vira a ninguén, desas pícaras,  pero serena moi serena. O seu rostro reflexaba medo pero á vez ledicia pero tornara vermello coma un tomate maduro daqueles que recollían seus avós antes de que a avoa de Breixo morrera tras aquel dramático suceso que cambiaría a vida de todos para sempre.

Breixo corría coma un tolo detrás da rula, cara o camiño de pedra que percorría o río e que ía a dar a casa onde estaba o xardín máis frondoso do lugar, a do señor Bartolomeo, que en tempos pasados fora o enterrador pero que agora debido a que a súa mala saúde  e os preto de cen anos que tiña dedicábase a coidar todo tipo de prantas no seu viveiro.

Xan  quedou parado un  intre para saber o que ía facer, a súa faciana reflectía a preocupación propia do curmán maior ao coidado dos máis pequenos, pero non dubidou moito correu cara onde se atopaba Uxía e para non preocupala díxolle:

- Uxía, pequena imos dar un paseo pola beira do río ti enriba miña es o meu xinete e eu son o teu cabaliño Manchado.

A nena non quería ir, aquel camiño sempre tivera moita sona no pobo e non precisamente se relataban cousas boas sobre el, pero coma lle encantaba ir a cabaliño montouse enriba de Xan.

Xan corría e chamaba por Breixo pero non lograba divisalo por ningures.

Xan palideceu, mirou por todo o contorno ata no río e non viu a ninguén só zoaba o vento entre as árbores e un papeliño amarelo de caramelo dos que tanto lle gustaba ó seu curmán ...    

Fátima

Alí estaba Breixo no alto do carballo, falando coas rulas e rodeado de fermosísimas bolboretas de vivos cores.

Xan berroulle ó rapaz:

- ¿ Breixo, qué fas aí arriba? –

E el díxolle:

- Estou  falando cá miña avoa, que baixou do ceo para cumprilo meu soño que tiven esta noite, no que ela ía vir ó parque  a xogar comigo -.

- ¿Pero eu non vexo a túa avoa por ningunha parte? ¡O único que vexo son bolboretas e unha rula ca que ti estás a falando!- dixo Xan todo preocupado.

- ¡Non é unha rula, é a miña avoa! - a Breixo parecéralle mal que o seu primo confundira a súa avoa cunha rula.

Xan non sabía que dicirlle ó rapaz, pois realmente Breixo estaba convencido de estar falando cá súa avoa, pero o seu primo empezaba a preguntarse qué lle estaba a pasar ó neno.

- ¡Breixo, baixa da árbore que está a túa irmá soa e temos que ir a buscala! E despois cóntasme qué pasou no alto do carballo - a Xan picáballe a curiosidade por saber qué estaba a pasar pola cabeciña do seu primo.

(...)

nenamare    

Sentada na beirarrúa vía como pasaban os coches ás miñas costas, os nenos xogaban debaixo dos altos carballos a correr ás pombas que na fonte se achegaban a beber, as nubes parecían leves velos de fume correndo polo ceo azulado de marzo.

Xan achegábase a randeeira onde sentada xogaba a súa curmá Uxía. A pequena tiña cinco anos, as pernas rechonchas e unhas meixelas sonrosadas que facían, en conxunto cos seus cabelos negros, que parecese unha boneca coas que da pena xogar do fermosas que son.

Ese día Xan encargábase do coidado dos seus curmáns pequenos, e como aquela tarde facía un día digno de verán daba gusto saír a pasear á rúa, decidiu coller aos dous cativos e levalos onda o parque da carballeira para que puidesen corretear e xogar con outros amiguiños, pero esa tarde algo fixo que o verán de marzo se paralizase.

- Uxía, pequerrecha – falaba Xan coa cativa - ¿onde se meteu Breixo, mentres fun buscar a merenda?.
- Eu no sei, dixo que o chamara unha das rulas que bebían na fonte e aló se foi brincando - respondía a pequena – eu só sei que a miña boneca lle berrou que non se subise na fonte, porque ían vir as bolboretas da carballeira e o ían levar voando -.
- Que cousas tes curmanciña! – ría Xan levando unha man a caluga coas ocorrencias da cativa – vou buscar ao langrán do Breixo, non vaia ser que se meta na fonte. Ti non te movas de aquí que agora vimos os dous - .
- ... son son son de Porto de Nós, son son ...- quedaba cantando a pena.

Xan xirouse cara a fonte e non vía ao cativo, nin rulas, nin bolboretas, e por eso se decidiu achegar onda a fonte por se o neno esvarara e caera dentro.
A sorpresa levouna ao pasar onda o carballo vello que estaba camiño da fonte. ...