Continuará ...

... o pai de Xan, antes traballaba en Astano e agora estaba parado, para sorpresa dos cativos, levounos o peirao para coller unha barca, que os levara á Coruña, eles estaban inquedos pola Marola, “quen pasa a Marola pasa a mar toda”, os castelos da Palma e San Felipe, que lles facía evocar tempos pasados de corsarios e piratas, entrando cautelosos pola ría e desde as troneras dos castelos lanzaríanlles frechas e cañonazos e sempre gañarían os de Ferrol.

 E cando chegasen á Coruña collerían o tranvía que atravesa todo o paseo marítimo e irían ver a Casa dos Peixes e comerían unha hamburguesa e á volta estaríalles esperando A Marola ...

marixela

Felices e impacientes, pola hora que era, os tres rapaces volveron a súas casas para cear e descansar, así recuperarían forzar e poderían vivir unha nova aventura ao día seguinte.

Pola mañá cedo, de súpeto, ...

Alejandra

- ¿Tes medo Xan? - preguntoulle Uxía.

- Non, teño frío - respondeulle Xan, pero el era que estaba a pensar que seu curmán caerá no río e non quería preocupar a cativiña ...

Uxía ía canturrexando unha canción, desas que fan chorar so de escoitala.

Xan empezou a dicirlle:

- Cala ruliña que poden escoitarnos os peixes e asústanse - Xan aguantaba as ganas de chorar pensando si seu curmán caera no río pero non llo quería facer saber á cativa que se podía asustar.

Xan era un neno moi responsable a pesar dos poucos anos que tiña, só contaba 12, e a súa tía deixáballe a seus curmáns todas as tardes para que os coidara mentres ela ía traballar a un restaurante. E nunca, desde facía 6 meses que estaba coidando deles, lle pasou nada, el estaba que tronaba polo seu curmán.

De repente empezou a chover e Uxía berraba. Xan correu debaixo de un carballo para abrigarse e non mollarse.

- Que sorpresa Xan! Mira quen esta aquí – descubría a pequena.

Era Breixo, con cara de medo e todo acurrucadiño.Xan empezou a dar saltos de alegría, xa non lle importaba mollarse, e mirando para o ceo reza:

- Grazas avoíña de Breixo! - que contento estaba.

Agora xa non lle parecía tan descabezada a charla de Breixo ca súa avoa, xa estaba a pensar nos milagres.

De camiño para a casa ía ensimismado cos seus pensamentos e non se decatou que estaba cerrando a noite.

(...)

Lucía   

Breixo naquel intre baixou do carballo paseniñamente pero non foi cara o seu curmán nin xunto a Uxía que seguía coma se nada brincando e xogando arredor da fonte.

Xan volveu berrar:

-Breixo!! ¿A onde vas agora?

Breixo non fixo caso.Tiña  a súa ollada perdida, un sorriso de felicidade que Xan nunca vira a ninguén, desas pícaras,  pero serena moi serena. O seu rostro reflexaba medo pero á vez ledicia pero tornara vermello coma un tomate maduro daqueles que recollían seus avós antes de que a avoa de Breixo morrera tras aquel dramático suceso que cambiaría a vida de todos para sempre.

Breixo corría coma un tolo detrás da rula, cara o camiño de pedra que percorría o río e que ía a dar a casa onde estaba o xardín máis frondoso do lugar, a do señor Bartolomeo, que en tempos pasados fora o enterrador pero que agora debido a que a súa mala saúde  e os preto de cen anos que tiña dedicábase a coidar todo tipo de prantas no seu viveiro.

Xan  quedou parado un  intre para saber o que ía facer, a súa faciana reflectía a preocupación propia do curmán maior ao coidado dos máis pequenos, pero non dubidou moito correu cara onde se atopaba Uxía e para non preocupala díxolle:

- Uxía, pequena imos dar un paseo pola beira do río ti enriba miña es o meu xinete e eu son o teu cabaliño Manchado.

A nena non quería ir, aquel camiño sempre tivera moita sona no pobo e non precisamente se relataban cousas boas sobre el, pero coma lle encantaba ir a cabaliño montouse enriba de Xan.

Xan corría e chamaba por Breixo pero non lograba divisalo por ningures.

Xan palideceu, mirou por todo o contorno ata no río e non viu a ninguén só zoaba o vento entre as árbores e un papeliño amarelo de caramelo dos que tanto lle gustaba ó seu curmán ...    

Fátima

Nacestes xuntos e xuntos permaneceredes para sempre.

    Estaredes xuntos cando as brancas ás da morte esparzan os vosos días.

E tamén na memoria silenciosa de Dios estaredes xuntos.

    Pero deixade que os ventos do ceo libren as súas danzas entre vos.

Amádevos con devoción pero non fagades do amor unha atadura.

    Facede do amor un mar móbil entre as orillas das vosas almas.

Enchédevos un o outro as vosas copas pero non bebades da mesma copa.

    Compartide o voso pan pero non comades do mesmo troco.

Cantade e bailade xuntos e estade ledos pero que cada un de vos sea independente.

    As cordas de un laúd están separadas inda que vibren coa mesma música.

Dade o voso corazón pero non para que o voso compañeiro se apropie del.

    Porque só a man da vida pode conter os corazóns.

E permanecede xuntos... pero non demasiado xuntos.

    Porque os pilares sosteñen o templo pero están separados.

E nin o roble crece baixo a sombra do ciprés nin o ciprés baixo a do roble.

(Khalil Gibran)

                                                                         nenamare

As seguintes palabras están inscritas na tumba dun bispo (1100 d.C.) na cripta da abadía de Westminster:

        Cando eu era mozo e libre e a miña imaxinación non coñecía límites, soñaba con cambiar o mundo. A medida que me fun facendo maior e máis prudente, descubrín que o mundo non cambiaría, de modo que acurtei un pouco a visión e decidín cambiar soamente o meu país.

        Pero eso tamén parecía inamovíbel.

        O chegar a miña madurez, nun último e desesperado intento, decidín avenirme a cambiar soamente a miña familia.

        Entón, movido pola inspiración e o estímulo que eles me ofrecían, houbera sido capaz de mellorar o meu país e quen sabe se incluso non houbese podido cambiar o mundo.

 (Sopa de pollo para el alma, Jack Canfield e Mark Víctor Hansen) 

nenamare

Alí estaba Breixo no alto do carballo, falando coas rulas e rodeado de fermosísimas bolboretas de vivos cores.

Xan berroulle ó rapaz:

- ¿ Breixo, qué fas aí arriba? –

E el díxolle:

- Estou  falando cá miña avoa, que baixou do ceo para cumprilo meu soño que tiven esta noite, no que ela ía vir ó parque  a xogar comigo -.

- ¿Pero eu non vexo a túa avoa por ningunha parte? ¡O único que vexo son bolboretas e unha rula ca que ti estás a falando!- dixo Xan todo preocupado.

- ¡Non é unha rula, é a miña avoa! - a Breixo parecéralle mal que o seu primo confundira a súa avoa cunha rula.

Xan non sabía que dicirlle ó rapaz, pois realmente Breixo estaba convencido de estar falando cá súa avoa, pero o seu primo empezaba a preguntarse qué lle estaba a pasar ó neno.

- ¡Breixo, baixa da árbore que está a túa irmá soa e temos que ir a buscala! E despois cóntasme qué pasou no alto do carballo - a Xan picáballe a curiosidade por saber qué estaba a pasar pola cabeciña do seu primo.

(...)

nenamare    

Sentada na beirarrúa vía como pasaban os coches ás miñas costas, os nenos xogaban debaixo dos altos carballos a correr ás pombas que na fonte se achegaban a beber, as nubes parecían leves velos de fume correndo polo ceo azulado de marzo.

Xan achegábase a randeeira onde sentada xogaba a súa curmá Uxía. A pequena tiña cinco anos, as pernas rechonchas e unhas meixelas sonrosadas que facían, en conxunto cos seus cabelos negros, que parecese unha boneca coas que da pena xogar do fermosas que son.

Ese día Xan encargábase do coidado dos seus curmáns pequenos, e como aquela tarde facía un día digno de verán daba gusto saír a pasear á rúa, decidiu coller aos dous cativos e levalos onda o parque da carballeira para que puidesen corretear e xogar con outros amiguiños, pero esa tarde algo fixo que o verán de marzo se paralizase.

- Uxía, pequerrecha – falaba Xan coa cativa - ¿onde se meteu Breixo, mentres fun buscar a merenda?.
- Eu no sei, dixo que o chamara unha das rulas que bebían na fonte e aló se foi brincando - respondía a pequena – eu só sei que a miña boneca lle berrou que non se subise na fonte, porque ían vir as bolboretas da carballeira e o ían levar voando -.
- Que cousas tes curmanciña! – ría Xan levando unha man a caluga coas ocorrencias da cativa – vou buscar ao langrán do Breixo, non vaia ser que se meta na fonte. Ti non te movas de aquí que agora vimos os dous - .
- ... son son son de Porto de Nós, son son ...- quedaba cantando a pena.

Xan xirouse cara a fonte e non vía ao cativo, nin rulas, nin bolboretas, e por eso se decidiu achegar onda a fonte por se o neno esvarara e caera dentro.
A sorpresa levouna ao pasar onda o carballo vello que estaba camiño da fonte. ...   

Continuará ... é unha iniciativa na que calquera que se achegue a ver este espazo teña a oportunidade de proseguir as historias que aquí teñen o seu comezo.
Anímate a participar, nunca sabemos como poderás cambiar a historia ... ;)