Continuará ...

Breixo naquel intre baixou do carballo paseniñamente pero non foi cara o seu curmán nin xunto a Uxía que seguía coma se nada brincando e xogando arredor da fonte.

Xan volveu berrar:

-Breixo!! ¿A onde vas agora?

Breixo non fixo caso.Tiña  a súa ollada perdida, un sorriso de felicidade que Xan nunca vira a ninguén, desas pícaras,  pero serena moi serena. O seu rostro reflexaba medo pero á vez ledicia pero tornara vermello coma un tomate maduro daqueles que recollían seus avós antes de que a avoa de Breixo morrera tras aquel dramático suceso que cambiaría a vida de todos para sempre.

Breixo corría coma un tolo detrás da rula, cara o camiño de pedra que percorría o río e que ía a dar a casa onde estaba o xardín máis frondoso do lugar, a do señor Bartolomeo, que en tempos pasados fora o enterrador pero que agora debido a que a súa mala saúde  e os preto de cen anos que tiña dedicábase a coidar todo tipo de prantas no seu viveiro.

Xan  quedou parado un  intre para saber o que ía facer, a súa faciana reflectía a preocupación propia do curmán maior ao coidado dos máis pequenos, pero non dubidou moito correu cara onde se atopaba Uxía e para non preocupala díxolle:

- Uxía, pequena imos dar un paseo pola beira do río ti enriba miña es o meu xinete e eu son o teu cabaliño Manchado.

A nena non quería ir, aquel camiño sempre tivera moita sona no pobo e non precisamente se relataban cousas boas sobre el, pero coma lle encantaba ir a cabaliño montouse enriba de Xan.

Xan corría e chamaba por Breixo pero non lograba divisalo por ningures.

Xan palideceu, mirou por todo o contorno ata no río e non viu a ninguén só zoaba o vento entre as árbores e un papeliño amarelo de caramelo dos que tanto lle gustaba ó seu curmán ...    

Fátima