Continuará ...

Ana desde pequena, ela e mais súa irmán,sempre pensaron que a súa nai as abandonara, a elas e a seu pai, por outro home, por so lle tiña resentimento e nunca falaba dela, se o facía era para facer reproches, criticas e malas palabras hacia ela, que facían imposible calquera razoamento ou acercamento.

Recorda que moitas veces no recreo da escola, súa nai ía a velas e elas escapaban, así transcorreu a súa infancia e adolescencia.

Cando cumpriu 23 anos, casouse, tivo 2 fillos polos cales se desvivía. Quixo o destino que se namorase de outro home e tomou a decisión de separarse, pero o seu home empeñouse en quitarlle os fillos -cousa que non logrou- pero de repente viuno todo claro, ela sabía a historia da súa vida por seu pai, faltáballe a versión dos feitos de parte da súa nai.

Chamou a súa nai e foi a vela, e despois de darlle un fortísimo abrazo, contoulle como foran os feitos que, era nin mais nin menos, o que lle estaba a pasar a ela. Ana pediulle perdón.

Hoxe, pódese dicir que, é una muller feliz. O abrazo de unha nai é una menciña moi curativa.

Lucía