Continuará ...

O que os cativos non pensaron foi que na cidade agardábaos mais sorpresas, a cidade atopábase de festas e, como non, non podía faltar as atraccións.

O pai dos cativos deixara moi bos amigos o seu paso pola cidade, que o quería moito.

O día parecía que prometía moito, pois os cativos o poder ver todo aquelo era todo un primor.

O día acababa de comezar, e para Uxía máis, pois moi caladiña e sen perder ollo do que o lonxe estaba vendo dixo:

- ¡Xan! -.

- ¿ Que queres Uxía ? - respondeu Xan.

- ¿Ti ves o que eu estou vendo? - díxolle a cativa toda alporizada.

- ¿ O que Uxía ? -.

- Uns burriños - dixo ela toda chea de razón.

- ¿Uns burriños? ti tamén, ti tes cada cousa ¡non muller!, o que ti ves non son burriños, son ponis -.

- O que sexan, eu vou a velos, ven anda, ¡ven comigo! -.

- Vou – rematou Xan.

Para Uxía o poder ver aqueles animaliños no medio daquela troula estaba que non o creía, pois a ela parecíalle que so os había na aldea. ¡Quen fora cativo! ...

- Papá, se me deixas eu quería dar unha volta -.

- ¿ No que, Uxía? -.

 Neso ho! – sinalaba a pequena.

- Pois non sei - dixo o pai.

Quen diría que aquelo ía espertar tanto fervor na cativa.

Para Xan e Breixo as súas inquedanzas ían por outro lado, os ferranchos como que si.

O final da xornada, case estaba ao chegar pero son tantas as cousas para ver que nin deso se decataron  ...

MARIA