O mate é exactamente lo contrario que a televisión: faiche conversar se estás con alguén, e che fai pensar cando estás só.

Cando chega alguén a túa casa a primeira frase é 'hola' e a segunda '¿uns mates?'. Esto pasa en todas as casas. Na dos ricos e na dos pobres.

Pasa entre mulleres chismosas e charlatanas, e pasa entre homes serios ou inmaduros.

Pasa entre os vellos dun xeriátrico e entre os adolescentes mentres estudan ou se drogan.

É o único que comparten os pais e os fillos sen discutir nin botarse na cara.Peronistas e radicais ceban mate sen preguntar. No verán e no inverno.

É o único no que nos parecemos as víctimas e os verdugos; os bos e os malos.

Cando tes un fillo, lle empezas a dar mate cando che pide. Se o das morniño, con moito azucre, e séntense grandes.

Sentes un orgullo enorme cando un esquenunciño do teu sangue empeza a chupar mate. Sáeseche o corazón do corpo.

Despois eles, cos anos, elixirán se tomalo amargo, doce, moi quente, tereré, con cáscara de laranxa, con yuyos, cun chorriño de limón.

Cando coñeces a alguén por primeira vez, tómaste uns mates. A xente pregunta, cando non hai confianza: '¿Doce ou amargo?'. O outro responde: 'Como o tomes ti'.Os teclados de Uruguay teñen as letras cheas de herba.

A herba é o único que hai sempre, en todas as casas.

Sempre.

Con inflación, con fame, con militares, con democracia, con calquera das nosas pestes e maldicións eternas. E se un día non hai herba, un veciño ten e che da.

A herba non se lle nega a ninguén.

Este é o único país do mundo onde a decisión de deixar de ser un mozo e comezar a ser un home ocorre un día en particular. Nada de pantalóns longos, circuncisión, universidade ou vivir lonxe dos pais.

Aquí comezamos a ser grandes o día que teñamos a necesidade de tomar por primeira vez uns mates, solos.Non é casualidade. Non é porque si. O día que un raparigo pon a cacerola ao lume e toma o seu primeiro mate sen que haxa ninguén na casa, nese minuto, é que descubriu que ten alma.

Ou está morto de medo, ou está morto de amor, ou algo: pero non é un día calquera.

Ningún de nós nos acordamos do día en que tomamos por primeira vez un mate so. Pero debe haber sido un día importante para cada un. Por dentro hai revolucións.

O sinxelo mate é nada máis e nada menos que unha demostración de valores...
É a solidaridade de bancar eses mates lavados porque a charla é boa.

A charla, non o mate.

É o respeto polos tempos para falar e escoitar, ti falas mentres o outro toma e é a sinceridade para dicir:

¡Basta, cambia a herba!'.

É o compañeirismo feito momento.

É a sensibilidade á auga fervendo.

É o cariño para preguntar, estupidamente, '¿está quente, non?'.

É a modestia de quen ceba o mellor mate.

É a xenerosidade de dar ata o final.

É a hospitalidade da invitación.

É a xusticia do un por un. É a obrigación de dicir 'gracias', polo menos unha vez ao día.

É a actitude ética, franca e leal de atoparse sen maiores pretensións que compartir.

¿SÍNTESTE INCLUÍDO?

Compárteo pois con quenes algunha vez tomaches un mate.

(E-mail Anónimo)

Alejandra

Comments

O pai dos cativos deixara moi bos amigos o seu paso pola cidade, que o quería moito.

O día parecía que prometía moito, pois os cativos o poder ver todo aquelo era todo un primor.

O día acababa de comezar, e para Uxía máis, pois moi caladiña e sen perder ollo do que o lonxe estaba vendo dixo:

- ¡Xan! -.

- ¿ Que queres Uxía ? - respondeu Xan.

- ¿Ti ves o que eu estou vendo? - díxolle a cativa toda alporizada.

- ¿ O que Uxía ? -.

- Uns burriños - dixo ela toda chea de razón.

- ¿Uns burriños? ti tamén, ti tes cada cousa ¡non muller!, o que ti ves non son burriños, son ponis -.

- O que sexan, eu vou a velos, ven anda, ¡ven comigo! -.

- Vou – rematou Xan.

Para Uxía o poder ver aqueles animaliños no medio daquela troula estaba que non o creía, pois a ela parecíalle que so os había na aldea. ¡Quen fora cativo! ...

- Papá, se me deixas eu quería dar unha volta -.

- ¿ No que, Uxía? -.

 Neso ho! – sinalaba a pequena.

- Pois non sei - dixo o pai.

Quen diría que aquelo ía espertar tanto fervor na cativa.

Para Xan e Breixo as súas inquedanzas ían por outro lado, os ferranchos como que si.

O final da xornada, case estaba ao chegar pero son tantas as cousas para ver que nin deso se decataron  ...

MARIA

Comments

(así non se cortan)

Lucía

Comments

(sempre e cando non sea moi vello)

Lucía

Comments

(por se acaso, botate a correr)

Lucía

Comments

(cando estea ben ghordiño)

Lucía

Comments

(pode que si, pode que non)

Lucía

Comments

(eso é se chove :D )

Lucía

Comments

Recorda que moitas veces no recreo da escola, súa nai ía a velas e elas escapaban, así transcorreu a súa infancia e adolescencia.

Cando cumpriu 23 anos, casouse, tivo 2 fillos polos cales se desvivía. Quixo o destino que se namorase de outro home e tomou a decisión de separarse, pero o seu home empeñouse en quitarlle os fillos -cousa que non logrou- pero de repente viuno todo claro, ela sabía a historia da súa vida por seu pai, faltáballe a versión dos feitos de parte da súa nai.

Chamou a súa nai e foi a vela, e despois de darlle un fortísimo abrazo, contoulle como foran os feitos que, era nin mais nin menos, o que lle estaba a pasar a ela. Ana pediulle perdón.

Hoxe, pódese dicir que, é una muller feliz. O abrazo de unha nai é una menciña moi curativa.

Lucía      

Comments

(Follas Novas, Rosalía de Castro)

marixela

Comments

 E cando chegasen á Coruña collerían o tranvía que atravesa todo o paseo marítimo e irían ver a Casa dos Peixes e comerían unha hamburguesa e á volta estaríalles esperando A Marola ...

marixela

Comments

Pola mañá cedo, de súpeto, ...

Alejandra

Comments

- Non, teño frío - respondeulle Xan, pero el era que estaba a pensar que seu curmán caerá no río e non quería preocupar a cativiña ...

Uxía ía canturrexando unha canción, desas que fan chorar so de escoitala.

Xan empezou a dicirlle:

- Cala ruliña que poden escoitarnos os peixes e asústanse - Xan aguantaba as ganas de chorar pensando si seu curmán caera no río pero non llo quería facer saber á cativa que se podía asustar.

Xan era un neno moi responsable a pesar dos poucos anos que tiña, só contaba 12, e a súa tía deixáballe a seus curmáns todas as tardes para que os coidara mentres ela ía traballar a un restaurante. E nunca, desde facía 6 meses que estaba coidando deles, lle pasou nada, el estaba que tronaba polo seu curmán.

De repente empezou a chover e Uxía berraba. Xan correu debaixo de un carballo para abrigarse e non mollarse.

- Que sorpresa Xan! Mira quen esta aquí – descubría a pequena.

Era Breixo, con cara de medo e todo acurrucadiño.Xan empezou a dar saltos de alegría, xa non lle importaba mollarse, e mirando para o ceo reza:

- Grazas avoíña de Breixo! - que contento estaba.

Agora xa non lle parecía tan descabezada a charla de Breixo ca súa avoa, xa estaba a pensar nos milagres.

De camiño para a casa ía ensimismado cos seus pensamentos e non se decatou que estaba cerrando a noite.

(...)

Lucía   

Comments

Xan volveu berrar:

-Breixo!! ¿A onde vas agora?

Breixo non fixo caso.Tiña  a súa ollada perdida, un sorriso de felicidade que Xan nunca vira a ninguén, desas pícaras,  pero serena moi serena. O seu rostro reflexaba medo pero á vez ledicia pero tornara vermello coma un tomate maduro daqueles que recollían seus avós antes de que a avoa de Breixo morrera tras aquel dramático suceso que cambiaría a vida de todos para sempre.

Breixo corría coma un tolo detrás da rula, cara o camiño de pedra que percorría o río e que ía a dar a casa onde estaba o xardín máis frondoso do lugar, a do señor Bartolomeo, que en tempos pasados fora o enterrador pero que agora debido a que a súa mala saúde  e os preto de cen anos que tiña dedicábase a coidar todo tipo de prantas no seu viveiro.

Xan  quedou parado un  intre para saber o que ía facer, a súa faciana reflectía a preocupación propia do curmán maior ao coidado dos máis pequenos, pero non dubidou moito correu cara onde se atopaba Uxía e para non preocupala díxolle:

- Uxía, pequena imos dar un paseo pola beira do río ti enriba miña es o meu xinete e eu son o teu cabaliño Manchado.

A nena non quería ir, aquel camiño sempre tivera moita sona no pobo e non precisamente se relataban cousas boas sobre el, pero coma lle encantaba ir a cabaliño montouse enriba de Xan.

Xan corría e chamaba por Breixo pero non lograba divisalo por ningures.

Xan palideceu, mirou por todo o contorno ata no río e non viu a ninguén só zoaba o vento entre as árbores e un papeliño amarelo de caramelo dos que tanto lle gustaba ó seu curmán ...    

Fátima

Comments

    Estaredes xuntos cando as brancas ás da morte esparzan os vosos días.

E tamén na memoria silenciosa de Dios estaredes xuntos.

    Pero deixade que os ventos do ceo libren as súas danzas entre vos.

Amádevos con devoción pero non fagades do amor unha atadura.

    Facede do amor un mar móbil entre as orillas das vosas almas.

Enchédevos un o outro as vosas copas pero non bebades da mesma copa.

    Compartide o voso pan pero non comades do mesmo troco.

Cantade e bailade xuntos e estade ledos pero que cada un de vos sea independente.

    As cordas de un laúd están separadas inda que vibren coa mesma música.

Dade o voso corazón pero non para que o voso compañeiro se apropie del.

    Porque só a man da vida pode conter os corazóns.

E permanecede xuntos... pero non demasiado xuntos.

    Porque os pilares sosteñen o templo pero están separados.

E nin o roble crece baixo a sombra do ciprés nin o ciprés baixo a do roble.

(Khalil Gibran)

                                                                         nenamare

Comments

As seguintes palabras están inscritas na tumba dun bispo (1100 d.C.) na cripta da abadía de Westminster:

        Cando eu era mozo e libre e a miña imaxinación non coñecía límites, soñaba con cambiar o mundo. A medida que me fun facendo maior e máis prudente, descubrín que o mundo non cambiaría, de modo que acurtei un pouco a visión e decidín cambiar soamente o meu país.

        Pero eso tamén parecía inamovíbel.

        O chegar a miña madurez, nun último e desesperado intento, decidín avenirme a cambiar soamente a miña familia.

        Entón, movido pola inspiración e o estímulo que eles me ofrecían, houbera sido capaz de mellorar o meu país e quen sabe se incluso non houbese podido cambiar o mundo.

 (Sopa de pollo para el alma, Jack Canfield e Mark Víctor Hansen) 

nenamare

Comments

Alí estaba Breixo no alto do carballo, falando coas rulas e rodeado de fermosísimas bolboretas de vivos cores.

Xan berroulle ó rapaz:

- ¿ Breixo, qué fas aí arriba? –

E el díxolle:

- Estou  falando cá miña avoa, que baixou do ceo para cumprilo meu soño que tiven esta noite, no que ela ía vir ó parque  a xogar comigo -.

- ¿Pero eu non vexo a túa avoa por ningunha parte? ¡O único que vexo son bolboretas e unha rula ca que ti estás a falando!- dixo Xan todo preocupado.

- ¡Non é unha rula, é a miña avoa! - a Breixo parecéralle mal que o seu primo confundira a súa avoa cunha rula.

Xan non sabía que dicirlle ó rapaz, pois realmente Breixo estaba convencido de estar falando cá súa avoa, pero o seu primo empezaba a preguntarse qué lle estaba a pasar ó neno.

- ¡Breixo, baixa da árbore que está a túa irmá soa e temos que ir a buscala! E despois cóntasme qué pasou no alto do carballo - a Xan picáballe a curiosidade por saber qué estaba a pasar pola cabeciña do seu primo.

(...)

nenamare    

Comments

Sentada na beirarrúa vía como pasaban os coches ás miñas costas, os nenos xogaban debaixo dos altos carballos a correr ás pombas que na fonte se achegaban a beber, as nubes parecían leves velos de fume correndo polo ceo azulado de marzo.

Xan achegábase a randeeira onde sentada xogaba a súa curmá Uxía. A pequena tiña cinco anos, as pernas rechonchas e unhas meixelas sonrosadas que facían, en conxunto cos seus cabelos negros, que parecese unha boneca coas que da pena xogar do fermosas que son.

Ese día Xan encargábase do coidado dos seus curmáns pequenos, e como aquela tarde facía un día digno de verán daba gusto saír a pasear á rúa, decidiu coller aos dous cativos e levalos onda o parque da carballeira para que puidesen corretear e xogar con outros amiguiños, pero esa tarde algo fixo que o verán de marzo se paralizase.

- Uxía, pequerrecha – falaba Xan coa cativa - ¿onde se meteu Breixo, mentres fun buscar a merenda?.
- Eu no sei, dixo que o chamara unha das rulas que bebían na fonte e aló se foi brincando - respondía a pequena – eu só sei que a miña boneca lle berrou que non se subise na fonte, porque ían vir as bolboretas da carballeira e o ían levar voando -.
- Que cousas tes curmanciña! – ría Xan levando unha man a caluga coas ocorrencias da cativa – vou buscar ao langrán do Breixo, non vaia ser que se meta na fonte. Ti non te movas de aquí que agora vimos os dous - .
- ... son son son de Porto de Nós, son son ...- quedaba cantando a pena.

Xan xirouse cara a fonte e non vía ao cativo, nin rulas, nin bolboretas, e por eso se decidiu achegar onda a fonte por se o neno esvarara e caera dentro.
A sorpresa levouna ao pasar onda o carballo vello que estaba camiño da fonte. ...   

Comments

Comments